هنر گناه نیست

هنر گناه نیست...

و اولین ها به یاد خواهند ماند.

کاش پاک کنی داشتم که پاک می کرد.

واقعا نمیدانم.واقعا نمیدانم باید از پاک کن جادویی خود چه بخواهم.چه چیز را،چه کس را،چه وقت را؟

تلنبار شده اید شماهایی که رفتید و شماهایی که در راه هستید.

تلنبار شده اید بر خاطره و احساس من.و من پر از غم شده ام از این معصومیتهای ساده ی شما خوبان.

که من پستم؟

شما به بزرگی خود حسادتهای مرا ببخشید.

گاه شیشه ی دلم ترک بر میدارد و از دست کسی کاری ساخته نیست.

هنر گناه نیست...

دستم را بگیر

از خیالت بیرونم بکش

مگر نمیبینی

چطور در این گرداب

میپیچم

میپوچم

میهیچم

از خود

در خود

بر خود

فرو میریزم

لااقل به خیالت بگو

نچرخاندم

نهیچاندم

نپوچاندم

نکوباندم

هنر گناه نیست...

فکر کردم، به گمانم که ساختم.
خراب کردم.
و حال تکه های جدا از هم تو را می بینم.
بی معنی. کوچک. ضعیف.
تو دیگر نیستی.
مثل صدایی گم شده در میان هیاهو.
مثل سایه ای در تاریکی شب.
تو دیگر برای من خودت نیستی.
از این پس تو همان چیزی می شوی که من می خواهم.
همان شکل و صدایی که من به دنبالش هستم.
تو شخص دیگری خواهی بود.
با صدای من. با سایه ی من.
که فکر می کند.
می سازد.
و خراب می کند.
تو قسمتی از من خواهی شد. کمی غلیظ تر.
معنادار، بزرگ، قوی.
و آری.این است تمام آنچه بین من و توست

هنر گناه نیست...

چون شما بودن.

چون تو بودن.

زیر باران قدم زدن.

بستنی خوردن. مردم را نگاه کردن.

چون تو بودن. خالی. پر از خالی شدن.

غریب. صدای آشنا دادن.

آمدن. رفتن. لبخند. هدیه ی نادر و گذرا شدن.

گریه. احساس. عشق.

خوابیدن. رویا دیدن. خواب معشوق دیدن.

چون تو شده ام. پر از زندگی.

پر از شخص دیگری.

چون خودم بودن چه شد؟

سکوت. سکوت. سکوت

تنهایی.

هنر گناه نیست...

در رویاهای عجیب من صدایی می آید. زمزمه ای. هشدار تمامیپرتگاهی. برای پرت شدن.آبی. برای غرق شدن.این حنجره. مال من. فریاد زدن.رها شدن.رویاهای عجیب من کابوسی ست.که هر شب به سراغ من می آیند.در سکوت. تنهایی و خاموشی.کابوس های اشنا و غریب من.می مانند. می خوانند. می چرخند. در سر من.می روند. خنده کنان. من ما هنر گناه نیست...

جمع شوید اتاق فکر راه بیندازیم. جنگ اتفاق. حاشیه ی امن تفکرات. جمع شوید کمی رنگ بپاشیم بر در و دیوار مسخره ی این اتاق منطق خیلی واقعی که بوی خاکش اذیت می کند.بوی خاک که چه عرض کنم بوی خون و نجاست.جمع شوید حرف بزنیم. از چه باید گفت؟اصلا حرف نزنیم. نگاه کنیم.به چشمان بی فروغ و مرده ی هم. جمع شوید جمع هنر گناه نیست...

از همین جعبه ی بزرگ که می بینی بیرون آمده ام. تمام زوایایش را شناخته ام. تمام راه هایش را رفته ام. خالی ست. خالی.چون عاشقانه های من که اکنون می خوانم.این جعبه ی بزرگ را خودم ساخته ام. داخلش نشسته ام.درونش را نگریسته ام. که شاید این ,من و من, این شدم.بازی ست. بازی.جملات قشنگی ساخته ام. حرفهای خوبی ز هنر گناه نیست...

در این سنگفرش ها که قدم می زنم. که قدم می زنیم.آن یکی آن جا. این یکی اینجا.این روز ابری که من دوست دارم.و بارانی که باریدن خواهد گرفت.قدم های تند و بلند تو. من که عقب مانده ام.تو که برمی گردی. پشت را نگاه می کنی. می خندی.من که همیشه بی دلیل ترسیده ام.. نگاهت می کنم. می خندم. ولی...تو گویی واقعا در ح هنر گناه نیست...

در من صدایی ست که همواره سکوت می کند. دویدنی می خواهد, تضادی با ایستادن های هر روز و هر ساعته.در من که آدم خوبی ست فرشته ای پنهان است, می خواهد امشب بزرگترین شیطان را به بند بکشد.چه خیالی, چه نگاهی!در من یک من دیگر هم نهفته است.گاهی می آید, سلامی می دهد.از سبد خوشی های من لبخندی بر می دارد,چشمکی می هنر گناه نیست...